Co Piotr usłyszał od Jezusa? Słowa o wierze! O regułach panujących w królestwie Tego, który nie zna słowa „niemożliwe”. „Miejcie wiarę w Boga! – odpowiedział Piotrowi Jezus – Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: «Podnieś się i rzuć się w morze!», a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie. Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie” (Mk 11,22).

Takie są reguły królestwa. Taka jest etykieta obowiązująca na Jego dworze. Zimą mogą owocować jabłonie.

Kilka minut później na tym samym spotkaniu wspólnoty otrzymaliśmy też słowo z Apokalipsy

o tym, że w Królestwie drzewa wydają swój owoc każdego miesiąca. „I ukazał mi pomiędzy rynkiem Miasta a rzeką, po obu brzegach, drzewo życia, rodzące dwanaście owoców – wydające swój owoc każdego miesiąca – a liście drzewa [służą] do leczenia narodów” (Ap 22,3).

Pan Bóg obiecując naszej wspólnocie przełom, zaczął od obrazu złamanej gałęzi. „Chcę złamać wasze myślenie o Mnie, o tym, do czego jestem zdolny” – zdawał się podpowiadać. Nie ukrywam: opowieść o przeklętym drzewie była całej wspólnoty prawdziwym duchowym trzęsieniem ziemi, radykalną zmianą myślenia o tym, do czego jesteśmy zdolni. Modlimy się od trzydziestu lat. Wyrośliśmy z Ruchu Światło-Życie. Byliśmy kilka razy nieźle przeczołgani i zdarzały się chwile, gdy chcieliśmy wywieszać białą flagę albo nekrolog zapraszający na Mszę w intencji „Ś.P. Diakonii Modlitwy”. Przetrwaliśmy. I nagle, nieoczekiwanie dla wszystkich, spadło z niebo duchowe przebudzenie. Wszystko zaczęło pulsować nieznanym dotąd dynamizmem. Bóg podpowiadał: ściągajcie na ziemię Królestwo!

Zaczęło się od prezentów. Bóg zaczął nagle zabierać różnego rodzaju grzechy i nałogi. Potem stawiał wymagania – co do małżeństwa, ojcostwa. I wspierał każdy mój wysiłek. Stałem się mniej porywczy wobec moich dzieci, bardziej cierpliwy. Łatwiej przebaczałem. Łatwiej dzieliłem się z innymi. Potem, po kilkunastu miesiącach modlitwy, Bóg obdarował mnie łaską wiary. Od tego momentu nie mam już wątpliwości, że On istnieje.

Nauczyłem się też lepiej słuchać tego, co Bóg mówi. I ten dialog z Nim to prawdziwa rozmowa, w obie strony. Trzeba tylko nauczyć się Bożego języka, Jego sposobu komunikacji. Codziennie powierzam Mu wszystkie moje wątpliwości, troski i decyzje. Może jestem szaleńcem, ale nie boję się już niczego, co może mnie spotkać, bo wiem, że On, najlepszy Ojciec dba o mnie. Bóg, dzięki wspólnocie, powołuje mnie do coraz to nowych rzeczy. A ja staram się odpowiedzieć na Jego każde wezwanie, bo wiem, że w ostatecznym rozrachunku, wszystko co robię „dla Boga”, okazuje się tak naprawdę kolejnym prezentem od Niego dla mnie.

W czasie studiów w Rzymie Pan dał mi tę wspólnotę w postaci kilku księży, z którymi regularnie spotykałem się na modlitwie i dzieleniu słowem Bożym. W tamtym czasie poznałem też Marcina Jakimowicza, który opowiedział mi o działającej na Józefowcu diakonii modlitwy. Kiedy więc po powrocie do diecezji otrzymałem dekret kapelana i rekolekcjonisty w Bogucicach, z radością przyjąłem zaproszenie do posługi w tej nieodległej wspólnocie. Jaka była moja radość, gdy trzy lata później otrzymałem kolejny dekret – tym razem do Wełnowca. Śmiałem się, że Pan Bóg przeniósł mnie, bym miał jeszcze bliżej na modlitwę!

Dziś z perspektywy ponad trzynastu lat po święceniach mogę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie życia i posługi kapłańskiej bez zakotwiczenia w żywej wspólnocie wierzących. Bo to nie tylko ja jestem dla nich, ale o wiele bardziej oni dla mnie. Ich modlitwa i wstawiennictwo wielokrotnie przynosiły mi wsparcie. A świadectwo ich wiary już nie raz kazało mi zawstydzić się własną letniością i było ważnym czynnikiem budującym moją gorliwość.